วันเสาร์ที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2561
แนวขอบพื้นที่โบราณสถาน เขาพระนารายณ์(เขาศรีวิชัย
เขาพระนารายณ์(เขาศรีวิชัย) แนวขอบพื้นที่โบราณสถานที่เกิดจากการนำก้อนหินมาวางเรียงกันเพื่อปรับพื้นที่ของคนสมัยโบราณ
เศษภาชนะดินเผาพบบนเขาพระนารายณ์
เศษภาชนะดินเผาที่พบบนเขาพระนารายณ์(เขาศรีวิชัย) มีพวยกากับพวกถ้วยดินเผา ผมนึกถึงสมัยที่ไปอินเดียจะมีกองดินเศษภาชนะดินเผาพวกนี้อยู่มากมาย เนื่องมาจากระบบวรรณะ ที่เคร่งครัด จะใช้ภาชนะร่วมกัน ทำพิธีร่วมกันไม่ได้ ถ้วยดินเผาเมื่อใช้แล้ว จะขว้างลงพื้นให้แตก จะได้ไม่เอามาใช้อีก
วันเสาร์ที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2561
เล่าไว้กันลืม
ช่วงนี้ผมวิ่งส่งมังคุดทุกวัน ในเมืองช่วงเย็นรถจะติดพอสมควร ครั้งหนึ่งรถติดแถวหน้าวัดใหญ่ในตลาด ตรงข้ามวัดมีบ้านไม้สองชั้นปิดตาย ที่ผุพังไปตามกาลเวลา
บ้านหลังนี้ราวปี 252× เป็นร้านขายของชำ มีของขายมากมายเพราะอยู่ในตลาดใกล้ ๆ แม่น้ำ สมัยนั้นคนเดินทางด้วยเรือกันมาก ถนนหนทางยังเข้าไม่ถึงทุกที่ ร้านค้าใกล้แม่น้ำจึงดูคึกคักกว่าร้านที่อยู่ในเมืองเข้ามา
วันหนึ่งแม่ให้เงินผมกับน้องไปซื้อขนม 5 บาท ผมกำเหรียญห้า พาน้องชายเดินเข้าร้าน เพื่อไปเลือกดูขนมที่ดูสีสดใสกว่าขนมแถวบ้าน พอเข้าในร้านยังไม่ทันจะดูอะไร เจ้าของร้านผู้ชายที่นั่งอยู่ด้านในร้าน ตะโกนออกมาว่า
"ไป ๆ ร้านนี้ไม่มีของ บาท สองบาท"
ตอนนั้นถึงผมจะยังเด็ก ก็ยังรู้สึกไม่ดี สภาพของเราเป็นเด็กต่างอำเภอ มอมแมม เขาคงคิดว่าจะมาขโมยของเขาหรือเปล่า อยากจะออกไปจากร้าน แต่น้องชายก็หยิบของมาให้ผมจ่ายเงินแล้ว
หลังจากนั้นผมไม่กล้าไปที่ร้านนี้อีกเลย
เวลาผ่านไปยี่สิบกว่าปี ผมทำงานต้องผ่านแถวนั้นเป็นประจำ ร้านนี้ก็ยังอยู่นะ แต่เล็กลงไปมาก มืด ๆ ทึม ๆ มีขนมไม่กี่อย่างอยู่ในถาดตั้งบนโต๊ะหน้าร้าน มีกล้วย แก่ ๆ ขายบ้างเป็นบางวัน
สิบปีที่แล้วประตูร้านปิดถาวร จนถึงวันที่ผมผ่านมาอีกครั้ง สภาพบ้านไม้ผุพัง ไม่มีอะไรที่น่ามอง แต่ผมกลับได้ยินเสียงผู้ชายเจ้าของร้านดังก้องในหัวอย่างชัดเจน
"ไป ๆ ร้านนี้ ไม่มีของ บาท สองบาท"
ผมขับรถส่งมังคุดเสร็จ จอดรถหน้า 7 - 11 ซื้อโค้กขวดใหญ่กับขนมกลับบ้าน เพื่อกินรอบดึกตอนทำงานกลางคืน
"ขอบคุณค่ะ" กับรอยยิ้มของพนักงาน 7 - 11 ทำให้ผมลืมเสียงของชายเจ้าของร้านชำในวัยเด็กไปได้อีกระยะหนึ่ง จนกว่าจะได้ยินเสียงใครพูดถึงคำว่า
"ทุนนิยม"
บ้านหลังนี้ราวปี 252× เป็นร้านขายของชำ มีของขายมากมายเพราะอยู่ในตลาดใกล้ ๆ แม่น้ำ สมัยนั้นคนเดินทางด้วยเรือกันมาก ถนนหนทางยังเข้าไม่ถึงทุกที่ ร้านค้าใกล้แม่น้ำจึงดูคึกคักกว่าร้านที่อยู่ในเมืองเข้ามา
วันหนึ่งแม่ให้เงินผมกับน้องไปซื้อขนม 5 บาท ผมกำเหรียญห้า พาน้องชายเดินเข้าร้าน เพื่อไปเลือกดูขนมที่ดูสีสดใสกว่าขนมแถวบ้าน พอเข้าในร้านยังไม่ทันจะดูอะไร เจ้าของร้านผู้ชายที่นั่งอยู่ด้านในร้าน ตะโกนออกมาว่า
"ไป ๆ ร้านนี้ไม่มีของ บาท สองบาท"
ตอนนั้นถึงผมจะยังเด็ก ก็ยังรู้สึกไม่ดี สภาพของเราเป็นเด็กต่างอำเภอ มอมแมม เขาคงคิดว่าจะมาขโมยของเขาหรือเปล่า อยากจะออกไปจากร้าน แต่น้องชายก็หยิบของมาให้ผมจ่ายเงินแล้ว
หลังจากนั้นผมไม่กล้าไปที่ร้านนี้อีกเลย
เวลาผ่านไปยี่สิบกว่าปี ผมทำงานต้องผ่านแถวนั้นเป็นประจำ ร้านนี้ก็ยังอยู่นะ แต่เล็กลงไปมาก มืด ๆ ทึม ๆ มีขนมไม่กี่อย่างอยู่ในถาดตั้งบนโต๊ะหน้าร้าน มีกล้วย แก่ ๆ ขายบ้างเป็นบางวัน
สิบปีที่แล้วประตูร้านปิดถาวร จนถึงวันที่ผมผ่านมาอีกครั้ง สภาพบ้านไม้ผุพัง ไม่มีอะไรที่น่ามอง แต่ผมกลับได้ยินเสียงผู้ชายเจ้าของร้านดังก้องในหัวอย่างชัดเจน
"ไป ๆ ร้านนี้ ไม่มีของ บาท สองบาท"
ผมขับรถส่งมังคุดเสร็จ จอดรถหน้า 7 - 11 ซื้อโค้กขวดใหญ่กับขนมกลับบ้าน เพื่อกินรอบดึกตอนทำงานกลางคืน
"ขอบคุณค่ะ" กับรอยยิ้มของพนักงาน 7 - 11 ทำให้ผมลืมเสียงของชายเจ้าของร้านชำในวัยเด็กไปได้อีกระยะหนึ่ง จนกว่าจะได้ยินเสียงใครพูดถึงคำว่า
"ทุนนิยม"
วันพฤหัสบดีที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2561
วันอังคารที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2561
เรืองเล่าจากยอดดอย 4
เรืองเล่าจากยอดดอย 4
เราได้รู้จักพื้นที่บนดอยทั้งป่าต้นน้ำและที่อยู่อาศัยไปแล้ว เรามารู้จักพื้นที่อีกส่วนหนึ่งกันต่อดีกว่าครับ พื้นที่สาธารณะ คือพื้นที่ใช้งานร่วมกัน เช่น โรงเรียน โบสถ์คริสต์ วัด ป่าช้า หรือที่เรียกว่า ป่าเฮ้ว
พื้นที่เหล่านี้จะเป็นที่รวมของชาวบ้านเวลามีกิจกรรมต่าง ๆ แต่ก็แบ่งออกมาจากพื้นที่อยู่อาศัย ไม่ได้ไปรุกป่าเพิ่มเพื่อสร้างบ้าน สร้างส่วนราชการแต่อย่างใด
จากที่เราเห็นบ้านเรือนบนดอย จะอยู่ติดกันมาก ทำให้ต้นไม้ก็มีน้อยลงไปด้วย เมื่อต้นไม้มีน้อย การที่จะมีผลไม้ตามฤดูกาลกินเหมือนคนพื้นราบก็น้อยลงไปด้วยเช่นกัน
พื้นที่สาธารณะจะมีต้นไม้อยู่มาก มีมะม่วง หมาก มะพร้าว พอให้ได้แบ่งกันกิน แต่ก็ไม่เพียงพอหรอกครับ ดังนั้นเมื่อมีพื้นที่สาธารณะส่วนที่จัดสร้างสำนักสงฆ์ หลวงพ่อจึงปลูกต้นไม้มากมาย มะม่วง กล้วย ขนุน เพื่อให้เป็นร่ม และแหล่งอาหารในอนาคต
พื้นที่สาธารณะ แบ่งสัดส่วนชัดเจน ไม่ต้องกลัวว่าชาวบ้านบนนี้จะมาบุกรุก ขยับหลักเขตเหมือนด้านล่าง เวลามีงาน มีของมาแจก ก็จะทำกันในพื้นที่ตรงนี้
เวลามีการก่อสร้าง การพัฒนา พื้นที่สาธารณะ ชาวบ้านจะมาช่วยกันทั้งหมด ไม่แบ่งแยกว่า พุทธหรือคริสต์ เป็นความปรองดองที่ไม่ต้องใช้งบประมาณมากมาย ความสามัคคีของคนบนนี้ สมควรเป็นอย่างยิ่งที่บางพื้นที่ต้องมาดูงาน
คราวหน้าจะเล่าเรื่องที่หลายคนสงสัยกันมาก คือเรื่องพื้นที่ทำกิน และทำไมคนบนนี้ต้องเผาไม้ เผาหญ้าเดี๋ยวว่าง ๆ จะมาเล่าให้ฟังครับ
เราได้รู้จักพื้นที่บนดอยทั้งป่าต้นน้ำและที่อยู่อาศัยไปแล้ว เรามารู้จักพื้นที่อีกส่วนหนึ่งกันต่อดีกว่าครับ พื้นที่สาธารณะ คือพื้นที่ใช้งานร่วมกัน เช่น โรงเรียน โบสถ์คริสต์ วัด ป่าช้า หรือที่เรียกว่า ป่าเฮ้ว
พื้นที่เหล่านี้จะเป็นที่รวมของชาวบ้านเวลามีกิจกรรมต่าง ๆ แต่ก็แบ่งออกมาจากพื้นที่อยู่อาศัย ไม่ได้ไปรุกป่าเพิ่มเพื่อสร้างบ้าน สร้างส่วนราชการแต่อย่างใด
จากที่เราเห็นบ้านเรือนบนดอย จะอยู่ติดกันมาก ทำให้ต้นไม้ก็มีน้อยลงไปด้วย เมื่อต้นไม้มีน้อย การที่จะมีผลไม้ตามฤดูกาลกินเหมือนคนพื้นราบก็น้อยลงไปด้วยเช่นกัน
พื้นที่สาธารณะจะมีต้นไม้อยู่มาก มีมะม่วง หมาก มะพร้าว พอให้ได้แบ่งกันกิน แต่ก็ไม่เพียงพอหรอกครับ ดังนั้นเมื่อมีพื้นที่สาธารณะส่วนที่จัดสร้างสำนักสงฆ์ หลวงพ่อจึงปลูกต้นไม้มากมาย มะม่วง กล้วย ขนุน เพื่อให้เป็นร่ม และแหล่งอาหารในอนาคต
พื้นที่สาธารณะ แบ่งสัดส่วนชัดเจน ไม่ต้องกลัวว่าชาวบ้านบนนี้จะมาบุกรุก ขยับหลักเขตเหมือนด้านล่าง เวลามีงาน มีของมาแจก ก็จะทำกันในพื้นที่ตรงนี้
เวลามีการก่อสร้าง การพัฒนา พื้นที่สาธารณะ ชาวบ้านจะมาช่วยกันทั้งหมด ไม่แบ่งแยกว่า พุทธหรือคริสต์ เป็นความปรองดองที่ไม่ต้องใช้งบประมาณมากมาย ความสามัคคีของคนบนนี้ สมควรเป็นอย่างยิ่งที่บางพื้นที่ต้องมาดูงาน
คราวหน้าจะเล่าเรื่องที่หลายคนสงสัยกันมาก คือเรื่องพื้นที่ทำกิน และทำไมคนบนนี้ต้องเผาไม้ เผาหญ้าเดี๋ยวว่าง ๆ จะมาเล่าให้ฟังครับ